In order to survive you chose to limit your awareness.

Jesus through John

Jesus audio blog for Tuesday December 29th
Do not be alarmed as a number of unexpected events unfold quite early in 2016. Much has been going on at deeper levels of the human collective as you prepare yourselves collectively and individually for your awakening, and the effects of those preparations will start to become apparent in various areas of human endeavor. There will be much to intrigue and delight you in 2016 in spite of the ongoing disagreements and conflicts occurring across the world, which the mainstream media tends to use to further develop their fear-driven agendas which would encourage you to believe that things will only get worse!

To awaken is to become free. Free of all the emotional and psychological baggage that drains your energy fields and undermines your enthusiasm for life, leaving you depressed and unmotivated as you struggle with your daily round of worldly commitments. Commitments…

View original post 1,250 more words

You will never be refused or rejected.

Johnsmallman's Blog

Saul Audio Blog for Monday December @8th

Great events are on the verge of occurring on your beautiful planet because of all your prayers and loving intentions so strongly and constantly held.

Many have been feeling that all the promises that have been made about the birthing of a New Age of Love and abundance for all have been but wishful thinking on the part of channelers.  Channelerswho have just imagined them to be messages from their guides in the spiritual realms, when in fact they have been nothing more than their own intense and individual desires longingly and wistfully visualized.

This is not the case, the messages are indeed valid, and the majority of channelers have been persevering in maintaining their intense desire for the arrival of the New Age of Love and abundance, as have so many others all over the world!  Intense desires maintained and intended by…

View original post 829 more words

Wonderful world of Running Fox

 Rivers of the soul

A beating heart, once in motion, shall never stop sharing its inspiration. Not unlike the unfathomable depths of a mysterious but cleansing river, animation will flow smooth and abundantly. Each and every soul with an extraordinary interest in the many versatile stories, poems or any other artworks written by authors from all over the world, please feel free to check out the links below this message. One shall lead directly to the general part of the bilingual world of Running Fox, the other will bring you straight away to my personal contribution. Have a wonderful Christmas and a blissful 2016..

 Rivieren van de ziel

Een kloppend hart, eenmaal in beweging, zal nimmer stoppen met het delen van haar inspiratie. Niet anders dan de ondoorgrondelijke dieptes van een mysterieuze maar reinigende rivier, zal bezieling gemakkelijk en overvloedig stromen. Iedere ziel met een buitengewone interesse in de vele veelzijdige verhalen, gedichten of andersoortige kunstwerken geschreven door auteurs vanuit de hele wereld, voel u welkom om de links onderaan dit bericht eens nader te onderzoeken. Eén link zal u meteen naar het algemene gedeelte brengen van de tweetalige wereld van Running Fox, de andere leidt regelrecht naar mijn persoonlijke bijdrage. Ik wens eenieder een wonderbaarlijke kerst en een gezegend 2016 toe.

‘Running Fox’

Plejadische dossiers

 

God has infinite faith in your ability to bring the Light of His Love to all of humanity.

An encouraging message turning a regular sunday into a wonderful moment. Thank you!!!

Jesus through John

Jesus AudioBlog for Saturday December 19th
In the illusion moods occur in your subjective experiences that flow like the weather. Sometimes that emotional or experiential “weather” stays dull for long periods. Some have referred to it as “the dark night of the soul,” meaning a time when they are feeling very down and seemingly unable to connect with their spiritual side, their oneness with Source. That is depressing to experience, but it is a time in which great and important spiritual work is being undertaken beneath the level of your conscious human awareness, and when you come through it, as you will, it is as though a great burden had been lifted from you, and enthusiasm for life once more bubbles into your consciousness, and your inner knowing that you are an indispensable and infinitely loved aspect of God comes back into your awareness.

It’s all about letting go of…

View original post 1,245 more words

Legende van de oude molen

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Bourtange, provincie Groningen

Door Martin Pleiades

Verward en duidelijk overrompeld door het hele gebeuren, keek ze wat paniekerig om zich heen. Ze vroeg zich af; hoe heeft dit nu toch kunnen gebeuren? Het voelt allemaal zo ver weg, maar toch ook zo gruwelijk dichtbij. Een klein straaltje zonlicht scheen door het plafond, het gapende gat waar ze zojuist doorheen was gevallen. Het leek haar maar weinig troost te bieden. Daar lag ze dan, ergens in het midden van een donkere kille ruimte. Een grote buil, onder haar dikke haar, ergens aan de achterzijde van haar gezicht voorzag haar slechts van een nog grootser ongemak. Terwijl ze met haar linkerhand voorzichtig de schade trachtte in te schatten, hoorde ze vaag de stemmen van haar 2 jongere broertjes aan de oppervlakte. Hoewel ze echt wel de drang voelde om te willen roepen om hulp, of als menselijke uiting van angst, kon ze het op enigerlei wijze gewoon niet opbrengen. De val had zich simpelweg teveel van haar energie toegeëigend. Haar huid voelde klam en uiterst bezweet terwijl een weerzinwekkend gevoel van misselijkheid haar geheel in zijn macht leek te hebben. Het duurde dan ook niet lang voordat ze zichzelf overweldigd door een onregelmatige ademhaling alsmaar lichter en lichter voelde worden, tot op een punt dat ze uiteindelijk het bewustzijn zou verliezen. De schok was haar duidelijk teveel en langzaam zakte ze weg.

Toch, na een schijnbaar kort poosje, opende ze haar ogen. Gedesillusioneerd vroeg ze zich ditmaal angstig af waar ze zich in ’s hemelsnaam bevond en wat er nou zojuist was voorgevallen. De zeurende pijn aan haar achterhoofd was nog altijd niet verdwenen. Maar tegenstrijdig als het kan zijn, was het in staat om haar een vriendelijke dienst te verlenen. Het vormde immers de ultieme herinnering aan het feit dat ze nog maar een kort poosje terug hier naar beneden was gevallen. Ze keek omhoog, het sprankje daglicht van eerder leek te zijn verdwenen. De ruimte waar ze zich bevond bleek nu donkerder te zijn dan eerst. Wat betreft de stemmen, ook die waren verdwenen. Dus wat nu? Ze bevond zich moederziel alleen, in een donkere ruimte, een plaats waar het volgens tal van dorpslegendes weleens zou kunnen spoken. Uiteraard was ze hiervan op de hoogte, en was het zowel voor haar als voor haar 2 broertjes dé reden om juist hier in de buurt te gaan spelen. Bij de oude molen achter de begraafplaats, wat zeker geen plek voor kinderen was.

Wanhopig strompelde ze overeind, niet wetend of ze nu banger moest zijn voor de reactie van haar strenggelovige nogal conservatieve ouders die haar met klem hadden verboden om hier te gaan spelen, of dat angst voor de mogelijke waarheid van een naargeestige legende meer op haar plaats zou zijn. Hoe dan ook wist ze, als ze hier ooit uit zou komen, dat de kleerscheuren aan de door haar moeder gefabriceerde jurk haar ondeugendheid zeker zouden verraden. Bang als ze was raapte ze desondanks al haar moed bijeen en besloot ze de fysieke ruimte om haar heen eens nader te gaan verkennen. Maar alsof ze nog niet diep genoeg in de nesten zat, kwam ze tevens tot de realisatie dat ook haar schoenen eerder die dag al waren ontvreemd. Eén van de plaaggeesten uit haar schoolklas, die haar altijd al als een excentriek meisje had beschouwd, had ze tijdens een spelletje verstoppertje van haar afgenomen. Terwijl ze volledig toegewijd de opdracht uitvoerde om gehurkt, met haar gezicht naar de oude boom gericht, van één tot en met honderd te tellen had ze het werkelijk nooit doorgehad. Enkel kon ze zich zijn plagerige gelaatstrekken herinneren op het moment dat ze het tellen had weten te voltooien. Zonder er verder bij na te denken had hij het schoeisel zo met een grote zwieper in de sloot geworpen, om vervolgens lachend weg te rennen. Dus nu, tot overmaat van ramp, voelde ze van alles krioelen langs haar blote voeten. Waren het wellicht wormen, muizen of misschien toch wat anders? Nou ja, alles weten maakt niet gelukkig. Nog nooit eerder had ze de waarheid van een spreekwoord zo ter harte willen nemen.

Het beschrijft een ongelukkige dag uit het leven van een achttienjarige jonge vrouw, een lieftallige verschijning met lang donkerbruin gekruld haar en grote diepblauwe ogen, gezegend met de sprookjesachtige naam Mathilde. Ze neemt ons mee terug tot halverwege het jaar 1834, naar één van de talloze dorpjes in het noordoosten van de provincie Groningen. Met haar twee jongere broertjes, en een wat ouder gehandicapt zusje, had ze nu niet bepaald het doorsnee zorgeloze leventje dat eenieder haar allicht zou gunnen. Haar vader, overdag altijd werkzaam als timmerman, was noodzakelijkerwijs de enigste kostwinner daar haar moeder alles al deed wat ze kon om het huishouden draaiende te houden. Dus onnodig om te vermelden dat van Mathilde, als het verstandige meisje met het hart op de goede plaats, vele malen meer dan slechts het broodnodige werd verwacht. Naast de gebruikelijke zorg voor haar broertjes en zusje waren er verder nog de veeleisende kerkdiensten op zondag, en natuurlijk de lessen op school die ze zo goed als ze kon probeerde te volgen. Als één van de oudere leerlingen had ze dan ook het voordeel ontvangen om de leraar te mogen assisteren tijdens zijn veelzijdige lessen. Hoewel ze zich te allen tijde vasthield aan het idee dat ze dit soort opdrachten met absolute passie zou willen vervullen, bezat ze verder nog een geheel andere kant.

Op zaterdagmiddagen, zoals op deze, schonken haar ouders haar altijd de vrijheid om het sobere muffe huisje waar ze met zijn allen moesten wonen eventjes te ontvluchten. Wel werd er van haar verwacht dat ze tijdens dergelijke gelegenheden altijd haar 2 broertjes volledig op sleeptouw zou nemen. Zonder zich verder af te vragen wie nu wie een dienst bewijst deed ze dat maar al te graag. Meestal kwamen ze dan uit op deze bijzonder sinistere plaats, de oude verlaten molen van het dorp. Ondanks de strenge veelal ernstige waarschuwingen van haar ouders en zelfs van dorpsgenoten, kwam ze juist op deze plaats om samen met haar broertjes verstoppertje te spelen, onder de voorwaarde dat ze hun mond erover zouden houden. Dit deden ze, en zonder het verder al te serieus te nemen, vonden ze het minstens net zo spannend als haar oudere zus. Alleen had er zich vandaag iets zeer vervelends voorgedaan, iets waardoor de diepere geheimen van een tienermeisje weleens beter aan het licht zouden kunnen komen. Geheimen die voor velen, met name gezien het tijdperk waarin het zich voordeed, een absolute taboe zouden symboliseren.

Op een bewust niveau had Mathilde altijd al geweten dat ze een gave bezat van een mediamieke aard. Voor haar was het immers gewoon om menselijke schimmen waar te nemen op de begraafplaats, maar zeker ook op andere plaatsen waar ze zich bevond. Gedurende meerdere, nogal levendige dromen, was haar alreeds verteld dat ze er nimmer over mocht spreken. Er werd haar slechts gezegd dat hetgeen ze waarnam niets anders behelsde dan zielen die zogenaamd vast zouden zitten tussen het rijk der levenden en het koninkrijk van de zogenaamde dood. Voor een persoonlijkheid als Mathilde was het natuurlijk onvermijdelijk om al snel tot de conclusie te komen dat ook zij, evenals iedereen om haar heen, in werkelijkheid niets anders dan eenzelfde soort zielen waren, echter als mens noodzakelijkerwijs voorzien van een vleselijk lichaam. Eilandjes van bewustzijn, zoals ze het in haar gedachtes altijd noemde. Aangezien haar gedachtegang niet bepaald strookte met de vele dogma’s onderwezen door de plaatselijke kerk, was ze zich pijnlijk bewust van het feit dat haar gave haar eerder zou afschilderen als potentiële ketter in plaats van die als dappere pionier.

Maar vorig jaar, laat in de middag, tijdens het vegen van de schoolbibliotheek had een bepaald boek haar volledige aandacht weten te trekken. Als ineens lag het daar, op de houten vloer, recht voor haar neus. Een boek dat de veelbelovende titel droeg; Journey of the soul. Zorgvuldig had ze het afgestoft en begon ze er eens wat in te bladeren. Natuurlijk was het lezen van de Engelse taal voor een jongedame als Mathilde geen enkel probleem. Ze had het zich in de loop van haar korte leventje al aardig meester weten te maken. Echter na het omslaan van de eerste paar pagina’s voelde ze duidelijk de aanwezigheid van de leraar vanachter haar rug. ‘Nee Mathilde, dit is geen fijn boek om te lezen. De inhoud is van een duivelse aard. Ik denk om verdere problemen te voorkomen dat je het maar beter terug kunt leggen.’ Zonder verdere vragen deed ze op het eerste gezicht netjes wat er van haar gevraagd werd. Ze had het keurig op een van de vele planken geschoven. De rug van het boek had ze opzettelijk wat laten uitsteken, zodat ze het later gemakkelijk zou kunnen terugvinden. En toen aan het begin van de avond, vlak voor het naar huis gaan, had ze het stiekem onder haar kleren mee weten te smokkelen. Inmiddels na het meerdermalen gelezen te hebben ligt het nog altijd veilig opgeslagen onder haar matras, klaar om te blijven inspireren.

Juist deze ene gedachte spookte nu voordurend door haar geest, iets wat ze niet kon bevatten. Ze wist alleen maar dat ze op dit moment vast zat, opgesloten in een ruimte waar ze ondanks haar bijzondere gave, echt niet alleen zou willen vertoeven. Desperaat voelde ze dat een golf van wanhoop haar steeds meer en meer op trachtte te slokken.

Een poos later had de tijd haar grip dan geheel verloren. Sensaties van eenzaamheid en uiterste vervreemding van wat eens haar normale leventje was, maakten op subtiele wijze plaats voor het ultieme overlevingsinstinct. Luidkeels plachte ze nu de aandacht te trekken van de buitenwereld, de realiteit boven haar hoofd. Nog nooit had ze er zo naar verlangd. Angstig krijsend werd ze zich uiteindelijk gewaar van een vaag licht, het kwam langzaam naderbij. Zouden haar wanhopige pogingen dan toch worden beloond? Een mannelijke stem, in de verte, verzekerde haar dat ze niet bang hoefde te zijn. ‘Redding was nabij.’ Onderwijl werd de bundel van licht steeds meer en meer verblindend. Totdat, Mathilde ten lange leste kon zien dat de bron zich in een oude olielamp bevond. De contouren van een oude man manifesteerden zich gestaag voor haar ogen. Hij kroop over de grond, in de richting van Mathilde, en bleef dat ene zinnetje alsmaar herhalen. ‘Wees niet bang, redding is nabij.’ Angstvallig wachtte ze af, de woorden uitbrengend; b.. bent u de geest van de oude molenaar?

De man, nu recht tegenover haar, begon hierop duidelijk geamuseerd te glimlachen. ‘Maar meisje.. zie ik er dan werkelijk zo angstaanjagend uit? Neen.. ik bewoon inderdaad de molen, maar ben allesbehalve een of andere enge geest. Kom, ik neem je mee naar boven en zal je de pure waarheid tonen.’

En zo geschiedde het. De mysterieuze, maar op het oog welwillende verschijning, loodste haar op eigenzinnige wijze naar boven en nam haar vervolgens mee naar de beruchte molen, die plaats gevreesd door velen. Eenmaal binnen verzocht hij haar een stoel te nemen. Hij zou ondertussen eens een sterke kop koffie zetten. Mathilde deed zoals hij had verzocht en eigende zich al spoedig een comfortabele zetel toe. Een behoorlijke ontlading overviel haar terwijl ze rustig het knisperen van het gezellige haardvuur in zich opnam. Het interieur van deze plaats voelde toch niet zo eng of negatief aan als dat ze vooraf had verwacht. Integendeel, het voelde eerder gemoedelijk of in sommige opzichten zelfs sereen. Zo had ze er onder andere de moed voor gevonden, alle gedachtes rustig te laten varen. Deze plek leende zich er gewoon voor. Iets dat ze, tot op dat ogenblik, niet zomaar kon verklaren. Na een klein kwartiertje was de oude man teruggekeerd met een pot hete koffie, melk en suiker plus twee oubollige kopjes. Echter, toen hij voor een tweede maal richting zijn knusse keukentje liep, keerde hij terug met iets geheel anders. ‘Herken je ze nog?’ vroeg hij haar met een lach. ‘H.. hoe is dat mogelijk? Dat.. dat zijn toch niet.. de schoenen, die me zojuist waren afgenomen?’ stotterde Mathilde. De man begon nu hardop te lachen en schonk, uiteindelijk van de lach bekomen, beide kopjes vol met koffie. ‘De rest is zelfbediening’ vertelde hij haar.

‘Goed, ik geloof dat ik je op dit ogenblik best wel een duidelijke verklaring schuldig ben. Mathilde, je naam is mij bekend, al achttien jaren lang. Immers als mijn kleindochter had ik je al zo vaak geobserveerd. Altijd al hebben jouw ouders me bewust bij jou, en je broertjes en zusje weggehouden vanwege mijn uiteenlopende, maar onbegrepen gaven. Zelfs mijn bestaan op deze plaats hebben ze permanent verzwegen. Dit is de plaats, waar ik in het diepste geheim mijn dagen slijt, noodgedwongen als eenzame kluizenaar. Sommige mensen, enkel zij die het toevalligerwijs weten, vrezen mijn persoonlijkheid, daar anderen pogen te denken dat ik slechts een oude man ben, onderworpen aan het fenomeen der tijd.’

‘Wat betreft mijn lichamelijke kenmerken hebben ze zeker gelijk, maar wat betreft mijn ziel..’ Een korte stilte ontstond. Na een korte adempauze hervatte Mathilde het gesprek met een halve zin; ‘maar, als u gelooft in een ziel dan..’ ‘Ja, Mathilde dan moeten mijn gaven en talenten wel van eenzelfde aard zijn als die van jou. Dan moet ik haast wel de auteur zijn van een Engelstalig boek.. een boek veilig verstopt onder het matras van een jonge ziel, een werk genaamd Journey of the soul. Tijdens één van mijn vele uittredingen had ik het allemaal al gezien. Maar wees gerust, ik zal er niet over spreken. Begrijp alleen wel dat, hoewel tijd van nature een rekbaar begrip is, het in deze realiteit nog niet mogelijk of zelfs maar aanbevolen is, om spirituele waarheden te gaan verkondigen. Heden ten dage is men er nog niet klaar voor, maar zal er binnen nu en de komende 150 jaren geleidelijk aan een verandering plaatsvinden in de harten van de mensheid als collectief. Een soort van transitie, iets dat een geheel nieuwe tijd behelst.’

De woorden van een kluizenaar met een groots hart hadden Mathilde tot diep in haar ziel weten te raken. Ze voelde er in alle opzichten een universele waarheid in. In het holst van de nacht heeft hij haar toen uiteindelijk thuis afgezet, en is na het kloppen op de deur bij het eerste signaal van licht in de woning, wijselijk huiswaarts gekeerd. ‘We zien elkaar wel weer. Zodra de tijd beslist.’

Het gezin was weer compleet, en hoewel alle betrokkenen eeuwig dankbaar leken te zijn voor een wonderbaarlijke reünie, heeft Mathilde nooit een woord over de ontmoeting met haar opa losgelaten uit angst voor verdere represailles. Sommige legendes konden maar beter een enigma blijven. Toch was de tijd van verstoppertje spelen bij de oude molen nu definitief voorbij, en een voorrecht waar ze nog zo op had gehoopt had haar nooit ten deel mogen vallen, nooit had ze haar grootvader nog in levende lijve mogen ontmoetten.

Maar was haar grootvader er dan niet in geslaagd om zich aan een relatief simpele belofte te houden? Oh jawel, Mathilde leefde een nog lang en vooral ook gelukkig leven, totdat eens de tijd gekomen was in het aardse jaar 1904, dat ze op hoogbejaarde leeftijd in de aanwezigheid van haar vele kinderen en kleinkinderen, vervuld van vrede het lichaam eindelijk mocht verlaten.

Gezegend met de stralen van een nieuwe morgenzon stapte ze in het bootje en voer ze naar het andere einde van de uitgestrekte oever. Daar zaten twee mannelijke gestaltes al geduldig op haar te wachten. Eén van hen herkende ze onmiddellijk als die van haar overleden echtgenoot. Hij was al enkele jaren eerder heen gegaan en lachte haar nu vredig toe. De andere gestalte was wat vaag, totdat hij uiteindelijk opstond.. toen werd er ineens veel duidelijk. ‘Zie je nu wel Mathilde, de tijd liegt nooit.’ Verheugd observeerde haar grootvader haar aankomst en bleken drie harten in liefde te zijn herenigd. Nooit zouden ze elkaar nog los hoeven te laten.